Buz Ateşi – Amanda Hocking PDF e-Kitap indir

îz sürücü okulunda -kapsamlı savaş eğitimi, görgü kuralları ve akran uyumunu kapsayan- üç yıllık bir eğitim almamın insan liselerinden cidden nefret ettiğim gerçe­ğine hiçbir katkısı olmamıştı. Ne zaman yeni bir hedefe yaklaşmak için yeni bir okula başlasam kariyer seçimimi gözden geçiriyordum. Çiftçi, öğretmen ya da at terbiyecisi çıkabileceğiniz Kanin lisesini değil iz sürücü okulunu seçmeden önce, gö­revlere çıkan ve görevlerden dönen iz sürücüleri izlerdim. Hepsi de olgun ve güçlü görünürdü. Doldastam’deki herkesin saygısını ve hayranlığını kazanmışlardı. Onların dünyayı dolaşırken kim bilir nasıl maceralar yaşadıklarını hayal ederdim. Çoğu Kuzey Amerika’da ya- şasa da ara sıra İngiltere’ye ya da İtalya’ya giden iz sü­rücülerin öyküleri kulağıma gelirdi. Bazıları Japonya’ya kadar giderdi. Seyahat etmek ve halkımızı korumak fikri bana heyecan verici ve asilce geliyordu. Bir iz sürücü olarak görevlerimin içinde kaşıntı veren okul üniformaları giymek ve şımarık zengin çocuklarına uyum sağlamak için en güncel argo sözcükleri öğrenmeye çalışmak olduğunu bilsem iki kere düşünürdüm. Chicago’daki beşinci günümde, öğle yemeği sırasında lise yerleşkesinden çıkan Linus’u gördüğümde onu da izlediklerini fark ettim. Onların kim olduğundan emin olmasam da bir gün öncesinden beri aynı arabanın -siyah camlı, siyah bir sedan- defalarca yakınlara park edildiğini görmüştüm ve bu kadarının tesadüf olması mümkün değildi. Yanında iki arkadaşı olan Linus’u beni görmesin diye kasten epey uzaktan takip ediyordum; sedandaki gizemli adamlar beni fark etmişler miydi acaba? Bir süredir Linus’u uzaktan izliyorlarsa onunla konuşup görüştüğüm için beni mutlaka görmüş olmalıydılar. Yine de kim olduğumu bildikleri anlamına gelmezdi bu. En azından bir süre için.