![[Resim: dt0ybw-275x340.jpg]](http://pdfkitapci.net/wp-content/uploads/dt0ybw-275x340.jpg)
Bu yoğun baskı ve uzun saatler stajyerlerden bir kısmı için çok fazla gelmişti. Birer birer hastaneden ayrılmışlardı. Ben onlar gibi olmayacağım, diye Paige kendi kendine söz verdi. Baskı gerçekten acımasızdı. Otuz altı saatlik bir nö bet sonunda o kadar bitkin düşmüştü ki, gerçekten nerede olduğunu bilemiyordu. Asansöre doğru yürümüş ama sonra beyni uyuşmuş olarak orada öylece kalmıştı. Tom Chang yanma yaklaştı. “îyi misin?” “İyiyim,” diye mırıldandı Paige. Chang gülümsedi. “Berbat bir görünüşün var.” “Teşekkür ederim. Bize neden böyle davranıyorlar?” Chang omuzlarını silkti. “Kurama göre hastalarımızla sürekli ilişki içindeyiz. Eğer onları bırakıp eve gidersek biz yokken onlara ne olacağını bilemeyiz.” Paige başmı salladı. “Eh, mantıksız değil.” Oysa mantıklı bir yanı yoktu. “Peki, ayakta uyuyorsak onlara nasıl yardımcı olabiliriz?” Chang yine omuz silkti. “Kuralları ben yapmıyorum. Bütün hastaneler böyledir.” Paige’e daha yakından baktı. “Eve kadar gidebilecek misin?” Paige ters ters baktı gencin yüzüne. “Elbette.” “Kendine iyi bak.” Chang yürüdü gitti. Paige asansörü bekledi. Sonunda geldiğinde ise ayakta derin bir uykuya dalmıştı. Paige, “Korkunç bir itiraf dinlemek ister misiniz?” dedi. “Kimi zaman sabahın dördünde birine aspirin vermek için uyandırılıp da yarı uykulu bir halde hastaların öyle mışıl mışıl uyudukları odaların önünden geçerken bütün kapıları yumruklayıp herkesi ayağa kaldırmak istiyorum.” Kat elini uzattı. “Kulübümüze hoş geldin.”
![[Resim: PDF-Kitap-indir-300x68-300x68.png]](http://pdfkitapci.net/wp-content/uploads/PDF-Kitap-indir-300x68-300x68.png)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder